«Ο Γκοντό δεν θα έρθει σήμερα, οπωσδήποτε, όμως, θα έρθει αύριο». Στο άκουσμα αυτό, ο Βλαδίμηρος κι ο Εστραγκόν αποφασίζουν να φύγουν, ωστόσο δεν μετακινούνται. Η αυλαία πέφτει.

Νωρίτερα είχε προηγηθεί μια ακατάσχετη φλυαρία και ένας ασυνάρτητος διάλογος, που έκαναν την επιλογή της μη κίνησής τους ακόμα πιο βαριά.

Αν έπρεπε να παρουσιάσω την υπόθεση διεκδίκησης ίδρυσης ΕΣΠΕΡΙΝΟΥ ΕΠΑ.Λ. στην πόλη της Έδεσσας έως και το 2023 θα επέλεγα το έργο του Μπέκετ.
Μια διαρκής φλυαρία, συνοδευόμενη από τη μη «κίνηση» (επιλογή;), πριν το προεξοφλημένο μήνυμα: «Τη φετινή χρονιά το Υπουργείο… οι φορείς…, όμως του χρόνου τα πράγματα θα είναι διαφορετικά κ.λπ.».

Τι άλλαξε; Ο «σκηνοθέτης».
Επέλεξε άλλη «σκηνοθετική» ματιά. Πιο μοντέρνα. Πρώτον, πέρασε από την «ακινησία» στην «κίνηση». Ο «Βλαδίμηρος» κι ο «Εστραγκόν», στο επαναλαμβανόμενο άκουσμα της είδησης, πήραν άλλη απόφαση: σηκώθηκαν από το παγκάκι και πήγαν αυτοί στον «Γκοντό». Δεύτερον, οι ακατάσχετες φλυαρίες και οι ασυνάρτητοι διάλογοι έδωσαν τη θέση τους σ’ ένα σύντομο, οργανωμένο και εμπεριστατωμένο αίτημα. Τα υπόλοιπα είναι ιστορία.

Ας περάσουμε στην ουσία.
Η ίδρυση ΕΣΠΕΡΙΝΟΥ ΕΠΑ.Λ. στην Έδεσσα σημαίνει ίση ευκαιρία πρόσβασης στην εκπαίδευση για όλες και για όλους τους ενήλικες συνανθρώπους μας, χωρίς αποκλεισμούς και αστερίσκους. Σημαίνει δικαίωμα σε μια δεύτερη εκπαιδευτική ευκαιρία. Σημαίνει πιο δίκαιη, δημοκρατική και ισότιμη κοινωνία.

Άνεργοι, οικονομικοί μετανάστες, εργαζόμενοι και άλλοι, που η ζωή τούς τα έφερε αλλιώς, έχουν – πλέον – την ευκαιρία να φοιτήσουν και να αποφοιτήσουν από το ΕΣΠΕΡΙΝΟ ΕΠΑ.Λ. της πόλης που ζουν και δραστηριοποιούνται, αποκτώντας σύγχρονες γνώσεις, επαγγελματικά προσόντα και δεξιότητες με αντίκρισμα ή παλιοί απόφοιτοι να αποκτήσουν μία νέα ειδικότητα.

Τα προηγούμενα χρόνια, ο παραπάνω πληθυσμός – στόχος παρέμενε «εγκλωβισμένος» σε δύο μη βιώσιμες επιλογές: Είτε επέλεγε να εγκαταλείψει την ιδέα της φοίτησης είτε επέλεγε τη μετακίνηση αρκετά χιλιόμετρα μακριά, με ό,τι συνεπάγεται αυτό για την «τσέπη» και την καθημερινότητά του.

Η έφοδος, λοιπόν, στον εκπαιδευτικό ουρανό
έγινε με τη διεκδίκηση του αυτονόητου.
Ως δικαίωμα, τίποτα παραπάνω.