ΑΝΑΓΕΝΝΗΣΗ ΓΙΑΝΝΙΤΣΩΝ

Η ποδοσφαιρική ομάδα Αναγέννηση Γιαννιτσών είναι κάτι περισσότερο από ένα αθλητικό σωματείο. Είναι ένα σύμβολο της τοπικής ταυτότητας, ένας θεσμός που συνδέει γενιές φιλάθλων και μια σταθερή υπενθύμιση ότι η επιμονή, η ενότητα και η ανανέωση είναι αξίες βαθιά ριζωμένες στην πόλη των Γιαννιτσών.

Το αφιέρωμα του περιοδικού my Point επιχειρεί να φωτίσει τη διαδρομή της ομάδας από την ίδρυσή της έως σήμερα — μια πορεία γεμάτη επιτυχίες, δυσκολίες, αλλά και αναγεννήσεις που την καθιστούν ανθεκτική στον χρόνο.

Από τις απαρχές στο όραμα της πόλης

Η ιστορία της Αναγέννησης Γιαννιτσών ξεκινά επισήμως το 1961, όταν αποφασίστηκε η συγχώνευση δύο δραστήριων ποδοσφαιρικών συλλόγων της εποχής, του Μακεδονικού Γιαννιτσών και της Ποντιακής Νεολαίας. Η ενοποίηση αυτή δεν ήταν απλώς διοικητική πράξη, αλλά έκφραση μιας ευρύτερης επιθυμίας των κατοίκων να έχουν μια ενιαία, δυνατή ομάδα που να εκφράζει το πνεύμα και τον χαρακτήρα της πόλης.

Η επιλογή του ονόματος Αναγέννηση δεν ήταν τυχαία. Αντικατόπτριζε το νέο ξεκίνημα, τη φιλοδοξία και τη συλλογική πίστη πως τα Γιαννιτσά μπορούσαν να έχουν μια ομάδα ικανή να σταθεί απέναντι στους ισχυρούς του ελληνικού ποδοσφαίρου. Τα χρώματα μπλε και λευκό έγιναν το σήμα-κατατεθέν, ενώ το Δημοτικό Στάδιο Γιαννιτσών αποτέλεσε την έδρα της ομάδας και τόπο συγκέντρωσης ολόκληρης της πόλης τις Κυριακές των αγώνων.
Κατά τις πρώτες δεκαετίες, η Αναγέννηση αγωνίστηκε στις τοπικές κατηγορίες της Κεντρικής Μακεδονίας. Παρά τις περιορισμένες δυνατότητες της εποχής, κατάφερε να ξεχωρίσει χάρη στο πάθος των παικτών και την αφοσίωση των ανθρώπων που τη στελέχωναν. Οι δεκαετίες του ’60 και του ’70 αποτέλεσαν τα χρόνια θεμελίωσης της φήμης της ομάδας και της σύνδεσής της με την πόλη.

Η άνοδος στη Β’ Εθνική
Η εποχή της εδραίωσης

Η πρώτη μεγάλη στιγμή ήρθε τη σεζόν 1964-65, όταν η Αναγέννηση Γιαννιτσών αγωνίστηκε για πρώτη φορά στη Β’ Εθνική. Ήταν μια εποχή που το ελληνικό ποδόσφαιρο γνώριζε έντονη ανάπτυξη, και η παρουσία μιας ομάδας από τα Γιαννιτσά στις εθνικές κατηγορίες προκάλεσε ενθουσιασμό σε ολόκληρη την περιοχή. Η ομάδα εκείνη κατάφερε να σταθεί με αξιοπρέπεια, πετυχαίνοντας αξιοσημείωτες νίκες και διατηρώντας για μια δεκαετία τη θέση της στη Β’ Εθνική.

Το 1974, μια δύσκολη χρονιά, ήρθε ο πρώτος σημαντικός υποβιβασμός. Όμως η Αναγέννηση δεν έμεινε για πολύ στα τοπικά πρωταθλήματα. Τέσσερα χρόνια αργότερα, το 1978, επέστρεψε δυναμικά στη Β’ Εθνική, όπου και παρέμεινε έως το 1983. Αυτή η περίοδος αποτέλεσε τη χρυσή εποχή της πρώτης γενιάς της ομάδας, με παίκτες που έγιναν γνωστά ονόματα στα γήπεδα της Μακεδονίας.

Για τις σημαντικές στιγμές του στην Αναγέννηση μίλησε στο myPoint ο παλαίμαχος ποδοσφαιριστής
Νίκος Νεοφυτίδης:

«Από όλα όσα έζησα με την Αναγέννηση, η στιγμή που θυμάμαι πιο έντονα είναι ο αγώνας με τη Νάουσα στις αρχές της δεκαετίας του ’60. Εμείς τότε ήμασταν φορτωμένοι με μεγάλη πίκρα. Δύο χρόνια πριν, μέσα στη Βέροια, στον αγώνα μπαράζ, η διαιτησία μας είχε αδικήσει τόσο πολύ που χάσαμε άδικα την άνοδο στη Β’ Εθνική. Γι’ αυτό, η νίκη μας επί της Νάουσας λίγο αργότερα ήταν η πιο μεγάλη μας χαρά. Τους κερδίσαμε και στα Γιαννιτσά και στη Νάουσα και βγήκαμε εμείς πάνω από αυτούς. Ήταν σαν δικαίωση για τα δύο προηγούμενα χρόνια που είχαμε αδικηθεί.
Ο αγώνας αυτός συν έπεσε και με ένα γεγονός που σημάδεψε την πόλη: τον θάνατο του Προέδρου μας Αθανάσιου Χαρίση. Στην κηδεία του, από το ξενοδοχείο του Δουβατζή μέχρι τα μνήματα, ο δρόμος ήταν κατάμεστος· πάνω από δεκαπέντε χιλιάδες κόσμος ήρθε να τον αποχαιρετήσει. Ήταν αγαπητός, διευθυντής της Αγροτικής Τράπεζας, άνθρωπος που τον λάτρευαν όλοι οι γεωργοί του νομού. Σαν πρόεδρος, άφησε μεγάλο έργο. Μετά από εκείνον πέρασαν κι άλλοι δυνατοί όπως ο οδοντίατρος Γιώργος Φαρσακίδης, Θόδωρος Καραβάτσης, Δημήτρης Γκοτζαμάνης, Κώστας Ιωσηφίδης όπως και άλλοι. Το παιχνίδι με τη Νάουσα για την άνοδο στη Β’ Εθνική έγινε αμέσως μετά την κηδεία του προέδρου Αθανάσιου Χαρίση. Την Παρασκευή τον κηδέψαμε, την Κυριακή παίξαμε. Ήταν παιχνίδι μέσα στο πένθος, συναισθηματικά φορτισμένο, αλλά κερδίσαμε 3-1 και “τους τιμωρήσαμε” όπως λέμε.

Τα χρόνια εκείνα τα γήπεδα γέμιζαν ασφυκτικά. Από τον Πεζόδρομο μέχρι το γήπεδο, ο κόσμος κατέβαινε με όργανα, σημαίες, ολόκληρα μπουλούκια. Το γήπεδο δεν είχε ούτε μια άδεια θέση — ούτε καρφίτσα δεν έπεφτε. Κι αυτό μας έδινε δύναμη. Να βάζεις γκολ και να ακούς εκείνο τον θόρυβο… σηκωνόταν η τρίχα σε όλο σου το σώμα. Και στα εκτός έδρας όμως, η παρουσία ήταν μαζική. Στη Νάουσα πήγαμε με 38 λεωφορεία — δανεισμένα από Χαλκηδόνα, Έδεσσα, Βέροια. Το ίδιο και στον Πιερικό. Πολλές φορές, στο γήπεδο των αντιπάλων υπήρχαν περισσότεροι Γιαννιτσιώτες απ’ ό,τι οι δικοί τους φίλαθλοι.
Το κλίμα στην ομάδα ήταν οικογενειακό, είμασταν όλοι δεμένοι, παίζαμε για την φανέλα και οι οικονομικές απολαβές ελάχιστες. Ήταν τιμή μας να αγωνιζόμαστε στην ιστορική ομάδα της Αναγέννησης.
Αυτά τα χρόνια ήταν αλλιώτικα. Ήταν εποχές που ο κόσμος ζούσε για την ομάδα και η ομάδα ζούσε για τον κόσμο. Βγαίναμε έξω και μας αγκάλιαζε όλη η πόλη.»

1963-1968: Ο βετεράνος
Κωνσταντίνος Παπαβασιλείου θυμάται:

Ποια είναι η πιο δυνατή στιγμή που θυμάστε από την περίοδο που φορέσατε τη φανέλα της Αναγέννησης;

«Ήταν μια εποχή γεμάτη χαρές. Η ομάδα πήγαινε εξαιρετικά, διεκδικούσαμε ακόμα και άνοδο στην Α’ Εθνική. Θυμάμαι έντονα το 2–0 με τη Βέροια εδώ στα Γιαννιτσά, με τερματοφύλακα τον Βόμβα, που μάλιστα τραυματίστηκε και παρ’ όλα αυτά σκόραρε το δεύτερο γκολ. Είχαμε πολλές μεγάλες νίκες: στη Χαλκίδα με τον Ολυμπιακό Ευρίπου, στη Λαμία, στα Τρίκαλα. Ήταν μια περίοδος που η ομάδα έπαιζε σπουδαίο ποδόσφαιρο.»

Πώς ήταν το κλίμα στην ομάδα και πώς ζούσατε τα παιχνίδια εκείνης της εποχής;

«Ήμασταν αδέρφια. Ο ένας αγαπούσε τον άλλον και παίζαμε όλοι για την πόλη των Γιαννιτσών. Η μεγαλύτερη αμοιβή μας ήταν ένα “μπράβο” από τους φιλάθλους. Ήταν τιμή να φοράς τη φανέλα της Αναγέννησης. Το γήπεδο ήταν πάντα γεμάτο — ακόμη και στις φωτογραφίες της εποχής φαίνεται ότι δεν υπήρχε άδεια θέση. Ο κόσμος ακολουθούσε την ομάδα παντού, και εντός και εκτός έδρας.»

Ποια διαφορά βλέπετε ανάμεσα στο ποδόσφαιρο τότε και σήμερα;

«Το ποδόσφαιρο σήμερα είναι πολύ διαφορετκό. Εμείς παίζαμε σε ξερά γήπεδα, με χώμα και χαλίκι, χωρίς τις ανέσεις που υπάρχουν τώρα. Πολλές φορές ματώναμε στις φάσεις, γιατί το έδαφος ήταν σκληρό. Δεν υπήρχαν διατροφολόγοι, γυμναστές, ούτε πολλές προπονήσεις. Τα οικονομικά ήταν περιορισμένα — είχαμε συμφωνίες για ένα μικρό ποσό σε νίκες ή ισοπαλίες, και αν η διοίκηση μπορούσε, μας τα έδινε. Παρ’ όλα αυτά, η αγάπη του κόσμου ήταν τεράστια· κάθε παιχνίδι ήταν μια γιορτή.»

Από τις πτώσεις στις ανακάμψεις

Μετά το 1983, η ομάδα γνώρισε μια περίοδο μεταπτώσεων. Ο υποβιβασμός στη Γ’ Εθνική, οι δυσκολίες στη χρηματοδότηση και οι αλλαγές στα διοικητικά σχήματα δημιούργησαν κύκλους αβεβαιότητας. Ωστόσο, η δεκαετία του ’80 υπήρξε και περίοδος μεγάλων στιγμών.

Το 1988, η Αναγέννηση Γιαννιτσών κατέκτησε το Κύπελλο Ερασιτεχνών Ελλάδας, μια σπουδαία διάκριση που χάρισε χαμόγελα και κύρος σε ολόκληρη την πόλη. Με προπονητή τον Γιώργο Φοιρό και πρόεδρο τον Κώστα Ιωσηφίδη, η ομάδα απέδειξε ότι, παρά τις αντιξοότητες, μπορούσε να φτάσει στην κορυφή.

Η δεκαετία του ’90 έφερε νέες προσπάθειες ανόδου. Η ομάδα επανήλθε στη Γ’ Εθνική και στη συνέχεια στη Β’, συνεχίζοντας να αποτελεί σημείο αναφοράς για τα Γιαννιτσά. Παράλληλα, η ανάπτυξη των ακαδημιών και η ανάδειξη νέων παικτών έδειχναν ότι η ομάδα μπορούσε να έχει προοπτική. Όμως, οι διαδοχικές οικονομικές κρίσεις και η μεταβαλλόμενη φύση του ελληνικού ποδοσφαίρου δυσχέραναν τη σταθερότητα.

Η δεκαετία των δοκιμασιών

Η περίοδος 2000-2010 ήταν ίσως η πιο πολυτάραχη στην ιστορία του συλλόγου. Η Αναγέννηση προσπάθησε να σταθεί στις επαγγελματικές κατηγορίες, όμως η έλλειψη σταθερής χρηματοδότησης και η διαρκής εναλλαγή προσώπων στη διοίκηση προκάλεσαν αναταράξεις. Παρ’ όλα αυτά, η ομάδα διατήρησε ενεργό ρόλο στη Γ’ Εθνική και κατόρθωσε, τη διετία 2011-2013, να επιστρέψει στη Β’ Εθνική (Football League), εκπροσωπώντας και πάλι τα Γιαννιτσά στο πανελλήνιο ποδοσφαιρικό στερέωμα.

Οι εποχές αυτές πρόσφεραν και τα μεγάλα «μαθήματα» του συλλόγου. Η Αναγέννηση έμαθε ότι η αγωνιστική επιτυχία είναι άρρηκτα δεμένη με τη σωστή οργάνωση, τη διοικητική συνέπεια και τη στήριξη της τοπικής κοινωνίας. Χωρίς αυτά, ακόμη και οι πιο ταλαντούχες ομάδες δυσκολεύονται να κρατηθούν στην κορυφή.
Έτσι, κάθε περίοδος πτώσης μετατράπηκε σταδιακά σε εφαλτήριο επανασχεδιασμού. Η ομάδα αξιοποίησε τις ακαδημίες της, ενίσχυσε τη συνεργασία με την Ένωση Ποδοσφαιρικών Σωματείων Πέλλας και άρχισε να επενδύει σε νέους παίκτες από την περιοχή.

Ο αθλητικογράφος Γιάννης Μίγγας θυμάται την χρυσή εποχή της ομάδας:

«Έχω ζήσει περισσότερες από 4 δεκαετίες μέσα στην Αναγέννηση Γιαννιτσών. Από μικρό παιδί ήμουν πίσω από την εστία, κουβαλούσα μπάλες και τσάντες των ποδοσφαιριστών. Ποτέ δεν φανταζόμουν ότι αργότερα θα ακολουθούσα την ομάδα σε ολόκληρη την Ελλάδα ως ρεπόρτερ· όμως η Αναγέννηση έγινε η δεύτερη οικογένειά μου.

Από το 1982 μέχρι σήμερα γνώρισα εκατοντάδες παίκτες, προπονητές και προέδρους. Έζησα μεγάλες χαρές και δύσκολες στιγμές, υποβιβασμούς αλλά και ιστορικές ανόδους. Προτιμώ να κρατάω τις ευχάριστες στιγμές, γιατί αυτές μένουν χαραγμένες στη μνήμη μου ανεξίτηλα.
Μια από τις πιο σημαντικές ήταν η νίκη με 4-1 και η άνοδος στο ιστορικό παιχνίδι στις Σέρρες απέναντι στον Νέστο Χρυσούπολης, σε αγώνα μπαράζ. Τρεις και τέσσερις χιλιάδες Γιαννιτσιώτες μετακινήθηκαν μέσα στο καλοκαίρι για να στηρίξουν την ομάδα, που τότε ανέβηκε στη Β’ Εθνική. Άλλη μεγάλη στιγμή ήταν η παρουσία της Αναγέννησης στη Β’ Εθνική με πρόεδρο τον Κώστα Ιωσηφίδη, έναν άνθρωπο που άφησε βαθύ αποτύπωμα στην ιστορία του συλλόγου, χωρίς φυσικά να υποτιμάται η προσφορά άλλων προέδρων που πέρασαν και έβαλαν την δικής τους σφραγίδα.

Θυμάμαι επίσης την περιπετειώδη άνοδο του 2011-2012, όταν η ομάδα με πρόεδρο τον Καραογλανίδη Λάκη και μεγάλο οικονομικό χορηγό τον Σπύρο Δελιορίδη, παρότι τρίτη στη βαθμολογία, ανέβηκε στη Β’ Εθνική έπειτα από δικαστικές διαδικασίες που έλαβαν χώρα στα γραφεία την γενικής Γραμματείας Αθλητισμού, με αντίδικο την ομάδα του Εθνικού Κατερίνης που διεκδικούσε την άνοδο στην Β’ Εθνική. Η πόλη φωταγωγήθηκε, ο κόσμος πανηγύρισε έντονα, και ήταν μια στιγμή που έδειξε πόσο πολύ αγαπούν οι Γιαννιτσιώτες την Αναγέννηση.

Αξέχαστη παραμένει και η ιστορική πρόκριση στο κύπελο, απέναντι στον Εθνικό Πειραιά το 1981, ομάδα Α’ Εθνικής. Πάνω από 1.500 φίλαθλοι περίμεναν την αποστολή στον Λουδία ποταμό για να την συνοδεύσουν μέχρι το κέντρο της πόλης. Εκεί τους υποδέχθηκαν άλλοι τόσοι. Εκείνο το βράδυ, τα Γιαννιτσά γιόρτασαν μέχρι το πρωί.

Από τις δυνατές στιγμές είναι και τα παιχνίδια Κυπέλλου. Το 1984, στην Κρύα Βρύση, στον αξέχαστο αγώνα με τον ΠΑΟΚ, όπου εκτελέστηκαν συνολικά 31 πέναλτι σε μια απίστευτη διαδικασία που έχει μείνει στην ιστορία του ελληνικού ποδοσφαίρου. Ακόμη πιο εντυπωσιακή ήταν η αναμέτρηση με την ΑΕΚ, σε ένα γήπεδο που τότε δεν είχε καν χορτάρι. Πάνω από 12.000 φίλαθλοι βρέθηκαν σε έναν χώρο σχεδιασμένο για πολύ λιγότερους, με κόσμο από Καστοριά, Έδεσσα, Φλώρινα, Αριδαία, Κοζάνη και Πτολεμαΐδα. Η ζήτηση για εισιτήρια ήταν πρωτοφανής και το παιχνίδι αποτέλεσε μια από τις κορυφαίες στιγμές της ποδοσφαιρικής ιστορίας των Γιαννιτσών.
Η Αναγέννηση έχει ζήσει μεγάλες χαρές και πίκρες, αλλά αυτές οι εικόνες — οι μαζικές μετακινήσεις, οι πανηγυρισμοί, οι άθλοι απέναντι σε μεγαλύτερες ομάδες — είναι που έχουν μείνει χαραγμένες στην καρδιά κάθε Γιαννιτσιώτη.»

Επίσης θα ήθελα να ευχηθώ στην διοίκηση του ΠΑΣ Αναγέννηση, για την καινούρια προσπάθεια που έχουν αναλάβει, να πετύχουν τους στόχους τους.

Μια ομάδα συνώνυμη της πόλης

Η Αναγέννηση Γιαννιτσών είναι άρρηκτα δεμένη με τη ζωή της πόλης. Κάθε της επιτυχία ή αποτυχία αντανακλάται στους κατοίκους, που την ακολουθούν ανελλιπώς για περισσότερες από έξι δεκαετίες. Οι φίλαθλοι, από τους οργανωμένους συνδέσμους μέχρι τους παλιούς ποδοσφαιριστές που σήμερα παρακολουθούν τους νεότερους, αποτελούν τον πυρήνα αυτής της συλλογικής ταυτότητας.

Η παρουσία της ομάδας στο Δημοτικό Στάδιο Γιαννιτσών δεν είναι απλώς αθλητική. Είναι κοινωνική, πολιτισμική και συναισθηματική. Για πολλούς κατοίκους, η Κυριακή στο γήπεδο αποτελεί μέρος μιας παράδοσης που περνά από γενιά σε γενιά. Οι παλιοί αφηγούνται ιστορίες από τα χρόνια της Β’ Εθνικής, ενώ οι νεότεροι αναζητούν μέσα στην ομάδα ένα σημείο αναφοράς, μια ευκαιρία να ονειρευτούν.

Η έννοια της «Αναγέννησης» δεν περιορίζεται στο γήπεδο. Είναι μια στάση ζωής που αντικατοπτρίζει την ίδια την πορεία των Γιαννιτσών — μια πόλη που, όπως και η ομάδα της, έχει μάθει να σηκώνεται, να επιμένει και να εξελίσσεται.

Συγχωνεύσεις, αναδιοργάνωση και νέα εποχή

Το 2019 ήρθε το τέλος της ποδοσφαιρικής δραστηριότητας για την ιστορική αναγέννηση που ιδρύθηκε το 1961. Τον ίδιο χρόνο ιδρύεται η ομάδα Αθλητικός Σύλλογος Γιαννιτσά (Α.Σ. Γιαννιτσά) και με το ΑΦΜ της Δόξης Μαυροβουνίου που είχε ανέβει εκείνη τη χρονιά από την Α’ ΕΠΕ Πέλλας ως πρωταθλητής στην Γ’ Εθνική. Η προσπάθεια αυτή δεν είχε ευτυχή κατάληξη και το 2025 κλείνει ο κύκλος των ποδοσφαιρικών δραστηριοτήτων της και ιδρύεται μια νέα ομάδα με την επωνυμία Ποδοσφαιρικός Αθλητικός Σύλλογος Αναγέννησης (ΠΑΣ Αναγέννηση) με το ίδιο ΑΦΜ. Η ομάδα αυτή σήμερα αγωνίζεται στην Β κατηγορία του τοπικού πρωταθλήματος της ΕΠΕ Πέλλας.

Μας δηλωσε ο τωρινός Αντιπροέδρος ΠΑΣ Αναγέννησης Γιαννιτσών Χρήστος Βασιλειάδης:

«Ξεκινήσαμε ξανά από το μηδέν την πιο ιστορική ομάδα της πόλης. Για εμάς ήταν υποχρέωση να υπάρχει η Αναγέννηση, ένα όνομα με μεγάλο βάρος για ολόκληρη την περιοχή. Με πρόεδρο τον Νικόλαο Παπουρτζή και προπονητή τον Αβραάμ Ζημπίδη στηρίζουμε πλέον την ομάδα με νεαρούς ποδοσφαιριστές από τα Γιαννιτσά και τα γύρω χωριά. Παιδιά που θέλουμε να μεγαλώσουμε σωστά μέσα στο ποδόσφαιρο. Οι ακαδημίες μας λειτουργούν οργανωμένα εδώ και τρία χρόνια, με υπεύθυνο τον Βαγγέλη Κατσιακλή
Αυτό που ζητάμε τώρα είναι ο κόσμος να επιστρέψει στο γήπεδο και να στηρίξει την προσπάθεια. Θέλουμε να ξανακάνουμε την ομάδα όσο πιο δυνατή γίνεται, αντάξια του ονόματος και της ιστορίας της παλιάς Αναγέννησης. Ευχαριστούμε τον Δήμο, τον Δήμαρχο, τους Αντιδημάρχους και όλους τους χορηγούς που είναι δίπλα μας.
Στόχος μας είναι με σταθερά βήματα η ομάδα να επιστρέψει στη Γ’ και στη Β’ Εθνική — και γιατί όχι, κάποια στιγμή, ακόμη και στην Α’ Εθνική.»

Η ιστορία της Αναγέννησης Γιαννιτσών είναι ιστορία αντοχής. Μιας ομάδας που πέρασε από ανόδους, πτώσεις, ανασχηματισμούς, αλλά ποτέ δεν χάθηκε. Σήμερα, εξήντα και πλέον χρόνια μετά την ίδρυσή της, παραμένει σύμβολο πίστης και συνοχής για την πόλη. Η Αναγέννηση δεν είναι απλώς το όνομα ενός ποδοσφαιρικού συλλόγου — είναι μια έννοια που εκφράζει την ακατάβλητη διάθεση των Γιαννιτσιωτών να προχωρούν μπροστά, όποιες κι αν είναι οι δυσκολίες. Και όσο υπάρχουν άνθρωποι που πιστεύουν σε αυτό το ιδανικό, η ομάδα θα συνεχίζει να αναγεννιέται, να εμπνέει και να γράφει τη δική της ιστορία στα ελληνικά γήπεδα.