8 Μαρτίου 2026

Κάποιοι αναρωτιούνται γιατί εξακολουθούμε να γιορτάζουμε την Ημέρα της Γυναίκας. Θεωρούν πως δεν υπάρχουν ανισότητες, ούτε και λόγοι διεκδίκησης πια, σε μια κοινωνία «δήθεν» ίσων ευκαιριών και προσφοράς. Δυστυχώς παρά τα μεγάλα βήματα στην ισότητα και την παρουσία της γυναίκας στα δρώμενα και στις αποφάσεις της ζωής, όλα παραμένουν ίδια και σε κάποιες κοινωνίες ακόμη και χειρότερα. Βαθιά θρησκευόμενες χώρες εξακολουθούν να θεωρούν τις γυναίκες κτήμα του αρσενικού, χωρίς δικαίωμα της ζωής της, της μόρφωσής της, του ντυσίματός της, της ανατροφής των παιδιών της, του σώματός της.

Η Γυναίκα παραμένει πρώτο θύμα στις πολεμικές συρράξεις, στα κυκλώματα trafficking. Λιγότερα αμειβόμενη στους χώρους δουλειάς και παραμένει πρώτος τίτλος στις ειδήσεις με θύτη δράστη τον σύντροφό της.
Εμείς ζητήσαμε σε αυτό το τεύχος δηλώσεις γυναικών που ζουν και εργάζονται εδώ. Σε έναν κόσμο που αναζητά καθημερινά και πάντα να επιβεβαιώνει τον ρόλο της.
Τις ευχαριστούμε για αυτό…

• ΘΕΑΝΩ ΖΟΥΡΝΑΤΖΙΔΟΥ – Προέδρος
Εργατοϋπαλληλικού Κέντρου ΠΕ Πέλλας με έδρα τα Γιαννιτσά

Η Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας αποτελεί ημέρα τιμής στους αγώνες των γυναικών για ισότητα, αξιοπρέπεια και κοινωνική δικαιοσύνη. Ταυτόχρονα, είναι μια ουσιαστική αφορμή αποτίμησης της πραγματικότητας που βιώνουν σήμερα οι εργαζόμενες γυναίκες, τόσο σε εθνικό επίπεδο όσο και στην τοπική μας κοινωνία.

Στην Πέλλα, μια κατεξοχήν αγροτική και παραγωγική περιοχή με έντονη δραστηριότητα στην πρωτογενή παραγωγή, στη μεταποίηση αγροτικών προϊόντων, στη βιομηχανία τροφίμων, στο εμπόριο και στις υπηρεσίες, η συμμετοχή των γυναικών στην αγορά εργασίας είναι καθοριστική. Οι γυναίκες εργάζονται στη συγκομιδή, στη διαλογή και στη συσκευασία φρούτων, σε κονσερβοποιεία και μεταποιητικές μονάδες, σε εμπορικές επιχειρήσεις, σε δομές υγείας και εκπαίδευσης, στον επισιτισμό και στον τουρισμό.

Ωστόσο, η πραγματικότητα πίσω από τους αριθμούς δεν είναι ισότιμη. Η μερική και ευέλικτη απασχόληση αφορά σε σημαντικό βαθμό τις γυναίκες. Σε πολλούς κλάδους της περιοχής μας – ιδίως στο εμπόριο, στις υπηρεσίες και στις εποχικές αγροτικές εργασίες – η μερική απασχόληση δεν αποτελεί ελεύθερη επιλογή, αλλά αναγκαστική συνθήκη. Αυτό συνεπάγεται χαμηλότερο εισόδημα, μειωμένα ασφαλιστικά δικαιώματα και περιορισμένες δυνατότητες επαγγελματικής εξέλιξης.

Στον πρωτογενή τομέα και στην αλυσίδα μεταποίησης, οι γυναίκες επιτελούν απαιτητικό και συχνά σωματικά επιβαρυντικό έργο, το οποίο δεν αναγνωρίζεται, ούτε μισθολογικά, ούτε θεσμικά. Η συμβολή τους στην τοπική οικονομία είναι ουσιαστική, όμως παραμένει συχνά «αόρατη».
Ιδιαίτερη ανησυχία προκαλεί το φαινόμενο της «γυάλινης οροφής» σε μεγάλους εργασιακούς χώρους της περιοχής. Σε επιχειρήσεις με σημαντικό αριθμό προσωπικού, παρατηρείται ότι οι γυναίκες, αν και αποτελούν μεγάλο ποσοστό του εργατικού δυναμικού, υποεκπροσωπούνται σε θέσεις ευθύνης και διοίκησης. Παρά τα προσόντα και την εμπειρία τους, η επαγγελματική τους ανέλιξη συναντά εμπόδια που δεν συνδέονται με την ικανότητα, αλλά με παγιωμένες αντιλήψεις και στερεότυπα.

Η μητρότητα εξακολουθεί να επηρεάζει δυσανάλογα τη θέση της γυναίκας στην εργασία. Η «διπλή» και συχνά «τριπλή» βάρδια – εργασία, σπίτι και φροντίδα – αποτελεί καθημερινότητα για πολλές εργαζόμενες της Πέλλας.
Το Εργατικό Κέντρο Πέλλας έχει απασχοληθεί το τελευταίο διάστημα και με ζητήματα που αφορούν περιστατικά σεξουαλικής παρενόχλησης σε χώρους εργασίας. Παρότι υπήρξαν αναφορές και προβληματισμοί, δεν προχώρησαν επίσημες καταγγελίες. Η πραγματικότητα αυτή αναδεικνύει το κλίμα φόβου, ανασφάλειας και κοινωνικής πίεσης που συχνά επικρατεί, ιδιαίτερα σε μικρές κοινωνίες όπου ο επαγγελματικός και ο κοινωνικός κύκλος αλληλεπικαλύπτονται. Η σιωπή δεν σημαίνει απουσία προβλήματος· αντιθέτως, υποδηλώνει την ανάγκη για ενίσχυση της εμπιστοσύνης, διασφάλιση της ανωνυμίας και ουσιαστική προστασία των θυμάτων.
Δεν μπορούμε, επίσης, να αγνοούμε το ευρύτερο ζήτημα της έμφυλης βίας. Η βία κατά των γυναικών δεν περιορίζεται στον ιδιωτικό χώρο, αλλά επηρεάζει άμεσα τη δυνατότητα συμμετοχής τους στην εργασία και στη δημόσια ζωή. Μια γυναίκα που βιώνει βία στο σπίτι ή στον κοινωνικό της περίγυρο δυσκολεύεται να διατηρήσει την εργασιακή της σταθερότητα, την αυτοπεποίθηση και την οικονομική της ανεξαρτησία. Σε τοπικές κοινωνίες όπως η δική μας, όπου οι κοινωνικοί δεσμοί είναι στενοί, το φαινόμενο συχνά παραμένει αθέατο, πίσω από τη σιωπή και τον φόβο της έκθεσης.
Η 8η Μαρτίου μάς υπενθυμίζει ότι η ισότητα δεν είναι δεδομένη· είναι διαρκής διεκδίκηση. Η πρόοδος της κοινωνίας μας περνά μέσα από την ουσιαστική προστασία και ενδυνάμωση της γυναίκας – στην εργασία, στην οικογένεια και στη δημόσια ζωή. Και αυτό αποτελεί κοινή μας ευθύνη.

Κέντρο Ψυχικής Υγείας

Η 8η Μαρτίου, δεν είναι άλλη μια συμβολική γιορτή δώρων και λουλουδιών. Είναι μια ημέρα μνήμης, διεκδίκησης και επαναπροσδιορισμού. Γεννήθηκε μέσα από σημαντικούς αγώνες και αιτήματα ισότητας. Σήμερα όμως, μας καλεί να
αναρωτηθούμε τι σημαίνει να είσαι γυναίκα το 2026 στην Ελλάδα, στον κόσμο;
Το φετινό επίσημο θέμα από τη UN Women είναι «Δικαιώματα, Δικαιοσύνη, Δράση για όλες τις γυναίκες και τα κορίτσια». Η διατύπωση δεν είναι τυχαία. Μιλά για πράξη και δεν περιορίζεται στις προνομιούχες γυναίκες, αλλά σε όλες, όλων των ηλικιών. Σε έναν κόσμο όπου οι ανισότητες επιμένουν, στην εργασία, στην εκπροσώπηση, στην ασφάλεια, η λέξη «δράση» αποκτά ιδιαίτερο βάρος.

Ως ψυχολόγος, βλέπω καθημερινά πώς οι κοινωνικές ανισότητες μεταφράζονται σε εσωτερικά βιώματα και τραύματα. Ενοχή και απειλή όταν μια γυναίκα ή ένα κορίτσι
τολμά να βάλει όρια, εξουθένωση όταν προσπαθεί να τα προλάβει όλα, αμφιβολία για την αξία της, φόβο απέναντι στη διεκδίκηση. Η κοινωνική πίεση γίνεται προσωπικό βίωμα. Και το βίωμα, η πραγματικότητα, συχνά, γίνεται σιωπή.
Την ίδια στιγμή, όμως, βλέπω και τη δύναμη στα μάτια τους. Γυναίκες που φροντίζουν, δημιουργούν, αγωνίζονται, εργάζονται και διεκδικούν μία ισότιμη θέση και μεταχείριση. Έφηβες που αμφισβητούν στερεότυπα, που τολμούν, που
διεκδικούν. Αυτό που αξίζει να συνειδητοποιήσουμε είναι ότι η ενδυνάμωση των κοριτσιών από μικρή ηλικία αποτελεί κλειδί για μια πιο δίκαιη και πιο ασφαλή κοινωνία.

Η Ημέρα της Γυναίκας, λοιπόν, δεν είναι μόνο μία υπενθύμιση των παρελθοντικών κατακτήσεων. Είναι ένα κάλεσμα ανάληψης προσωπικής αλλά και συλλογικής ευθύνης. Μιας ευθύνης να μεγαλώνουμε κορίτσια που γνωρίζουν την αξία τους, που δε θα φοβούνται για την ασφάλεια και τη ζωή τους, για το μέλλον τους. Να μεγαλώνουμε αγόρια που σέβονται, που μοιράζονται, που συνεργάζονται. Να δημιουργούμε πλαίσια κοινωνικά, εργασιακά, οικογενειακά, όπου η φωνή της γυναίκας θα ακούγεται χωρίς φόβο, σε κάθε ηλικία.
Η ψυχική ενδυνάμωση των γυναικών δεν είναι πολυτέλεια. Είναι προϋπόθεση ισότητας. Και ίσως αυτό να είναι το βαθύτερο νόημα της 8ης Μαρτίου σήμερα.

• ΚΑΛΛΙΟΠΗ ΤΣΑΛΚΙΤΖΗ – Δικηγόρος
Συμπαραστάτρια του Δημότη και της Επιχείρησης στον Δήμο Πέλλας

Γι’ αυτή την ημέρα θα ήθελα να μιλήσω πιο συναισθηματικά, αλλά με αναφορά σε πραγματικές γυναίκες, σε αληθινές ιστορίες…

*Με λένε Σαχάρ είμαι 18 ετών, η μητέρα μου αποβλήθηκε ως φοιτήτρια από την ιατρική Σχολή του Ιράν γιατί ήταν χαμογελαστή, κατάφερε να μεταναστεύσει αφού παντρεύτηκε, με την άδεια του συζύγου της και έζησε ευτυχισμένη σε μία άλλη χώρα, συμμαθήτριες μου στο Ιράν ζουν ακόμα με τον ίδιο φόβο.
*Με λένε Πηνελόπη είμαι 15 ετών, ο πατέρας μου σκότωσε την μητέρα μου όταν ήμουν μωρό και ζω μονίμως φοβισμένη.
*Με λένε Ειρήνη, είμαι 12 ετών, η αγαπημένη εκπομπή της μητέρας μου είναι καθημερινή το μεσημέρι, δεν προλαβαίνει ποτέ να την παρακολουθήσει γιατί γυρνώντας στο σπίτι από τη δουλειά της πρέπει να ετοιμάσει φαγητό για αύριο, να βγάλει τα πιάτα από το πλυντήριο να βάλει τα ρούχα στο άλλο πλυντήριο και να τακτοποιήσει το στεγνωτήριο, φροντίζοντας τον μικρό μου αδερφό μέχρι να έρθει η ώρα να μας μεταφέρει με την αδερφή μου στις δραστηριότητές μας.
*Με λένε Δέσποινα, είμαι 40 ετών, η μητέρα μου με στραβοκοιτάζει γιατί δεν θέλω να παντρευτώ και φυσικά δεν έχω κάνει οικογένεια και παιδιά και την μητέρα μου βέβαια την στραβοκοιτάει η γειτόνισσα για τον ίδιο λόγο.
*Με λένε Ελένη είμαι 12 ετών και καμιά φορά ακούω την μητέρα μου να κλαίει κλεισμένη στο μπάνιο, μπορεί και από την κούραση ή μπορεί να είναι και εκείνες οι δύσκολες μέρες του μήνα.

Αυτός είναι ο κόσμος που ζει η γυναίκα σήμερα και το πιο πιθανό είναι ότι ούτε στο μέλλον θα αλλάξει για καμία από τις παραπάνω νεαρές γυναίκες….γιατί πιθανότατα δεν θα αλλάξουν οι άνθρωποι που τις περιβάλλουν.

Και αφού δεν θα αλλάξει αυτός ο κόσμος για την γυναίκα τότε επιβάλλεται να αλλάξει η ίδια, να αλλάξει ο τρόπος που αντιμετωπίζει τον εαυτό της, να αυτοπροσδιοριστεί και να πάψει να ζητάει την επιβεβαίωση από τους άλλους (άντρες, γονείς, παιδιά συνεργάτες, σκυλιά, γατιά…) να αποκτήσει αυτοπεποίθηση κόντρα σε έναν κόσμο που προσπαθεί να την εντάξει σε κοινωνικά καλούπια και προκαταλήψεις.
Οι ΓΥΝΑΙΚΕΣ επιβάλλεται να αγαπήσουμε και να αγκαλιάσουμε τον εαυτούς μας και να του δώσουμε ένα μπράβο για όσα καταφέρνουμε καθημερινά εξυπηρετώντας άπειρους ρόλους! Η ΓΥΝΑΙΚΑ που αγαπάει τον εαυτό της έχει φιλοδοξίες και στόχους γιατί πιστεύει στις δυνάμεις της, φροντίζει την ψυχική και την σωματική της υγεία και αποζητά σχέσεις υγιείς γιατί πιστεύει ότι αυτό αξίζει.

• ΔΕΝΤΣΙΔΟΥ ΤΖΕΝΗ – Πρόεδρος Δημοτικού Συμβουλίου Δήμου Πέλλας

Η Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας, δεν αποτελεί απλώς μια ετήσια γιορτή· είναι μια ημέρα μνήμης, διεκδίκησης και έμπνευσης. Οι ρίζες της βρίσκονται στις αρχές του 20ού αιώνα, όταν γυναίκες σε όλο τον κόσμο ύψωσαν τη φωνή τους ζητώντας δικαίωμα ψήφου, αξιοπρεπείς συνθήκες εργασίας και ίσες ευκαιρίες. Από τότε μέχρι σήμερα, κάθε 8η Μαρτίου μας υπενθυμίζει πως η ισότητα δεν είναι δεδομένη, αλλά αποτέλεσμα συνεχούς αγώνα.
Η γυναίκα του σήμερα ισορροπεί ανάμεσα σε πολλαπλούς ρόλους: επαγγελματίας, μητέρα, σύντροφος, φίλη, δημιουργός. Διακρίνεται στην επιστήμη, στην πολιτική, στις τέχνες, στον αθλητισμό, αποδεικνύοντας καθημερινά ότι τα όρια είναι συχνά κοινωνικές κατασκευές και όχι πραγματικές δυνατότητες. Παράλληλα, όμως, εξακολουθεί να έρχεται αντιμέτωπη με στερεότυπα, ανισότητες και προκαταλήψεις που περιορίζουν τις επιλογές και την εξέλιξή της.
Η Ημέρα της Γυναίκας είναι ευκαιρία να αναγνωρίσουμε τη δύναμη, την ανθεκτικότητα και τη συμβολή των γυναικών σε κάθε πτυχή της κοινωνίας. Είναι, όμως, και μια στιγμή αυτοκριτικής: τι κάνουμε ως κοινωνία για να διασφαλίσουμε ίσα δικαιώματα; Πώς στηρίζουμε τις γυναίκες που βιώνουν διακρίσεις ή βία; Πώς καλλιεργούμε στα παιδιά μας τον σεβασμό και την αποδοχή; Η ουσιαστική τιμή προς τη γυναίκα δεν περιορίζεται σε λουλούδια και ευχές. Εκφράζεται μέσα από πράξεις: με ίσες αμοιβές, με πρόσβαση στην εκπαίδευση, με συμμετοχή στη λήψη αποφάσεων, με ένα περιβάλλον όπου κάθε γυναίκα μπορεί να ονειρεύεται και να δημιουργεί χωρίς φόβο.
Ας είναι, λοιπόν, όχι μόνο μια γιορτή, αλλά μια υπενθύμιση ευθύνης. Γιατί η ισότητα των φύλων δεν αφορά μόνο τις γυναίκες· αφορά την ποιότητα και το μέλλον ολόκληρης της κοινωνίας.

Όλα τα παραπάνω απαντούν στην ερώτηση
«τι σημαίνει να είσαι γυναίκα σήμερα»,
καθώς και στην άλλη την καταπληκτική,
την αιωνίως λειψά απαντημένη,
«τι γιορτάζουμε την Ημέρα της Γυναίκας»