ΟΛΙΝΑ ΑΝΔΡΙΤΣΟΥ

Το χάντμπολ είναι τρόπος ζωής

Η διεθνής χαντμπολίστρια Όλινα Ανδρίτσου δεν χρειάζεται πολλές συστάσεις.
Δυναμική, αποφασιστική και πάντα προσηλωμένη στον στόχο, αποτελεί μια από τις σταθερές αξίες στην ελληνική γυναικεία χειροσφαίριση, αποδεικνύοντας ότι ο πρωταθλητισμός δεν είναι απλώς προπονήσεις κι αγώνες, αλλά μια βαθιά προσωπική διαδρομή γεμάτη μαθήματα, προκλήσεις και νίκες – όχι μόνο στο γήπεδο αλλά και στη ζωή.
Με αφοσίωση και πάθος για το άθλημα, μας μιλάει για την πορεία της, τις προκλήσεις αλλά και τα όνειρά της για το μέλλον.

Πώς ξεκίνησες το χάντμπολ;
Τι σε ενέπνευσε να ασχοληθείς με αυτό το άθλημα;
Τα πρώτα μου βήματα στον χώρο τα έκανα λόγω της μητέρας μου. Ήταν προπονήτρια στην Καστοριά, όπου και ζούσαμε τότε (2002), και έτσι ξεκίνησα μαζί της, κυρίως γιατί δεν είχε πού να με αφήσει (εμένα και τον αδερφό μου).
Αυτό που με κράτησε σε αυτό, όμως, ήταν η ομορφιά του αθλήματος αυτού, που συνδυάζει όχι μόνο τη φυσική κατάσταση, δύναμη, έκρηξη, αλλά και την οξυδέρκεια και γρήγορη σκέψη. Σίγουρα, όμως, με κράτησε στον πρωταθλητισμό το πάθος μου να κερδίζω.

Θυμάσαι την πρώτη σου συμμετοχή σε αγώνα; Ποιες ήταν οι εντυπώσεις σου;
Η αλήθεια είναι πως δεν θυμάμαι την πρώτη μου συμμετοχή. Έχω όμως αναμνήσεις, όταν ήμουν 8-9 ετών, να μην μπορώ να κοιμηθώ την ημέρα πριν από τον αγώνα, από την ανυπομονησία μου. Μετά από τους πρώτους αγώνες θυμάμαι τον εαυτό μου να χαίρομαι που βρίσκομαι στο γήπεδο.

Ποιοι άνθρωποι έπαιξαν καθοριστικό ρόλο στην αθλητική σου πορεία;
Πρώτα απ’ όλα η οικογένειά μου, οι οποίοι πάντα είναι δίπλα μου και με στηρίζουν. Ειδικά ο αδερφός μου, ο οποίος είναι ο πιο αυστηρός κριτής. Αισθάνομαι γενικά τρομερή ασφάλεια όταν βρίσκονται στο γήπεδο.
Επίσης, η Ελένη και η Ρία Αναστασίου και ο Γιώργος Γιουλβανίδης ήταν οι πρώτοι μου προπονητές (πέρα της μαμάς μου, χαχαχα) και θεωρώ ότι στην ηλικία όπου τους είχα προπονητές ήταν πολύ ευπλάστα και καθοριστικά χρόνια για την πορεία μου στον αθλητισμό.

Υπάρχει κάποιος αγώνας που δεν θα ξεχάσεις ποτέ; Τι τον έκανε τόσο ξεχωριστό;
Πολλοί είναι οι αγώνες που ξεχωρίζω, κυρίως οι σημαντικοί αγώνες που καθορίζουν τίτλους. Παρ’ όλα αυτά, ο τελευταίος αγώνας που μου έχει αποτυπωθεί είναι αυτός τον Απρίλιο 2024 με την εθνική ομάδα, κόντρα στην ομάδα της Ρουμανίας, μια εκ των κορυφαίων στον κόσμο, για τα προκριματικά του Euro 2024. Είχαν έρθει και οι γονείς μου στη Ρουμανία.
Η ομάδα μας ήταν σε πολύ καλή κατάσταση και ήταν ο τελευταίος αγώνας του ομίλου, που ήταν αρκετά καθοριστικός για την πρόκριση (η εθνική δεν έχει προκριθεί ποτέ σε κάποια μεγάλη διοργάνωση). Χρειαζόμασταν ένα καλό αποτέλεσμα. Η Ρουμανία ήταν η καλύτερη ομάδα του ομίλου, άρα λέγαμε αν χάσουμε μέχρι και με 10 γκολ διαφορά θα είναι μαγικό. Έκανα ένα από τα καλύτερα παιχνίδια μου, με πολύ καλά στατιστικά. Ο αγώνας έληξε με διαφορά 7 γκολ και εμείς πανευτυχείς που θεωρητικά έχουμε προκριθεί. 10’ κράτησε η χαρά μας, γιατί την ίδια ώρα ήρθε ένα απρόσμενο αποτέλεσμα σε άλλο όμιλο και μείναμε εκτός διοργάνωσης, στο καλύτερο ματς της εθνικής μας.

Ποια είναι η μεγαλύτερη πρόκληση που έχεις αντιμετωπίσει μέσα στο γήπεδο;
Κυρίως η αδικία. Και αυτή για αθέμιτους λόγους.

Πώς είναι η σχέση σου με τις συμπαίκτριές σου μέσα και έξω από το γήπεδο;
Οι συμπαίκτριες γίνονται 2η οικογένεια, τις βλέπουμε περισσότερο από οποιονδήποτε άλλον άνθρωπο στην καθημερινότητά μας. Έχω συμπαίκτριες που έχουμε γίνει πλέον κουμπάρες.

Πώς συνδυάζεις τον αθλητισμό με τις υπόλοιπες υποχρεώσεις σου (σπουδές, δουλειά κ.λπ.);
Με ελάχιστο ύπνο. Πολύ δύσκολο εγχείρημα γενικά. Είμαι τυχερή γιατί έχω ανθρώπους γύρω μου που με στηρίζουν τρομερά, οπότε παίρνω δύναμη από αυτούς αλλά και από τον φιλόδοξο χαρακτήρα μου.

Ποιες είναι οι μελλοντικές σου φιλοδοξίες στο χάντμπολ;
Μια πρόκριση στο Euro 2026 και το νταμπλ με τον ΠΑΟΚ φέτος, στα 100 χρόνια του συλλόγου.

Πώς βλέπεις την εξέλιξη του γυναικείου χάντμπολ στην Ελλάδα;
Χρόνο με τον χρόνο νιώθω ότι δεν υπάρχει η εξέλιξη που θα έπρεπε να υπάρχει. Υπάρχει γενικά σταθερότητα. Παλεύουμε για τα αυτονόητα.

Ποιο είναι το motto σου στη ζωή ή στον αθλητισμό;
Αν κάτι το θες πραγματικά, μπορείς να το καταφέρεις.

Ποιοι είναι οι βασικοί σου στόχοι για την επόμενη σεζόν στο χάντμπολ;
Να πετύχουμε τους φετινούς και βλέπουμε για του χρόνου.

Έχεις σκεφτεί το ενδεχόμενο να αγωνιστείς στο εξωτερικό; Αν ναι, σε ποια χώρα ή πρωτάθλημα θα ήθελες;
Είχα ευκαιρίες. Πάντα φοβόμουν, πάντα έβρισκα κάποιον καλό λόγο για να μην το κάνω. Ίσως και να μην είμαι για κάτι τέτοιο, δεν με εξιτάρει και σαν ιδέα. Αν θα πήγαινα κάπου, θα πήγαινα μόνο στην Ασία, γιατί είναι όλα τελείως διαφορετικά, μόνο για την εμπειρία.

Υπάρχει κάποιο προσωπικό στοίχημα που θέλεις να πετύχεις τα επόμενα χρόνια (π.χ. κύπελλο σε ευρωπαϊκή διοργάνωση, διάκριση με εθνική ομάδα κ.λπ.);
Είναι το Euro 2026 και το νταμπλ φέτος με τον ΠΑΟΚ.
Ποιο είναι το μεγαλύτερο «όνειρό» σου για το χάντμπολ στην Ελλάδα και τη δική σου συμβολή σε αυτό;
Να φτάσουμε στο σημείο να μην ζητάμε ισότητα, να υπάρχει.

Ποιες σπουδές ακολουθείς αυτή την περίοδο;
Ολοκληρώνω τις μεταπτυχιακές μου σπουδές πάνω στα Βλαστοκύτταρα και την Αναγεννητική Ιατρική στην Ιατρική του ΑΠΘ.

Τι σε ώθησε να επιλέξεις αυτό το αντικείμενο; Έχει κάποια σχέση με τον αθλητισμό;
Μου άρεσε πάντα η Βιολογία και η Ιατρική. Καμία σχέση με τον αθλητισμό.

Πόσο δύσκολο είναι να συνδυάζεις την απαιτητική προπόνηση με τις σπουδές;
Πολύ δύσκολο, αλλά υπάρχει χρόνος για τα πάντα με τη σωστή οργάνωση, φυσικά.

Έχεις νιώσει ποτέ ότι πρέπει να θυσιάσεις κάτι από τις σπουδές ή τον αθλητισμό για να τα προλάβεις όλα;
Ναι, και υπάρχουν φορές που κάτι έκανε πίσω, όπως π.χ. να χάσω κάποια προπόνηση λόγω υποχρεωτικού μαθήματος ή το αντίστροφο. Σίγουρα, όμως, δεν πήγα στο εξωτερικό για να ολοκληρώσω τις σπουδές μου.

Υπάρχει κάποιο συγκεκριμένο όνειρο που κυνηγάς με πάθος – είτε μέσα στο γήπεδο είτε έξω από αυτό;
Να εκπληρώνω τις εκάστοτε φιλοδοξίες μου.

Πώς φαντάζεσαι το «ιδανικό σου μέλλον»; Περιλαμβάνει αθλητισμό, σπουδές, δουλειά;
Περιλαμβάνει έναν μαγικό συνδυασμό, όπου θα συνεχίσω να είμαι ευτυχισμένη. Με ό,τι μου φέρνει η ζωή.

Υπάρχει κάποιο συγκεκριμένο όνειρο
που κυνηγάς με πάθος;
Να ζω την κάθε στιγμή. Είναι το πραγματικό μου πάθος.

Πιστεύεις ότι ο αθλητισμός σε έχει προετοιμάσει καλύτερα για τις δυσκολίες της ζωής;
Σίγουρα, είναι μια μικρογραφία της κοινωνίας. Με έχει κάνει αρκετά ανταγωνιστική και σκληρή.