Η πόλη των Γιαννιτσών, μια πόλη περίπου 30.000 κατοίκων, είναι ο τόπος που ζούμε, μεγαλώνουμε τα παιδιά μας και μοιραζόμαστε την καθημερινότητά μας. Είναι το κοινό μας σπίτι. Και όμως, το τελευταίο διάστημα γινόμαστε μάρτυρες μιας ιδιαίτερα δυσάρεστης και ανησυχητικής πραγματικότητας: επαναλαμβανόμενα περιστατικά βανδαλισμών σε δημοτικά πάρκα και παιδικές χαρές, καταστροφές σε υποδομές που δημιουργήθηκαν για όλους μας, καθώς και ανεξέλεγκτη απόρριψη απορριμμάτων σε δημόσιους χώρους.

Δυστυχώς, τα φαινόμενα αυτά δεν είναι απλώς εικόνες εγκατάλειψης. Είναι αντανάκλαση μιας βαθύτερης έλλειψης στοιχειώδους παιδείας και κοινωνικής συνείδησης. Ο σεβασμός προς τον δημόσιο χώρο δεν είναι μια αφηρημένη έννοια· είναι στάση ζωής που εκφράζεται μέσα από τις καθημερινές μας πράξεις. Από το αν θα πετάξουμε ένα σκουπίδι στον δρόμο ή στον κάδο, μέχρι το αν θα προστατεύσουμε – ή θα καταστρέψουμε – έναν χώρο που προορίζεται για τα παιδιά μας.

Η ευρωπαϊκή ταυτότητα που συχνά επικαλούμαστε δεν αποτυπώνεται σε λόγια ή τίτλους, αλλά σε συμπεριφορές. Ο εκσυγχρονισμός μιας κοινωνίας ξεκινά από τον τρόπο που αντιμετωπίζει το κοινό καλό. Και αυτό διδάσκεται πρώτα μέσα στο σπίτι. Η σωστή διαπαιδαγώγηση των παιδιών μας αποτελεί τη βάση για μια κοινωνία αρμονίας, συνεργασίας και αμοιβαίου σεβασμού.

Είναι ανάγκη να συνειδητοποιήσουμε όλοι ότι ο σεβασμός προς τον εαυτό μας και προς τους συμπολίτες μας περνά μέσα από την προστασία του περιβάλλοντος στο οποίο ζούμε. Οι δημόσιοι χώροι δεν ανήκουν σε «κάποιον άλλον». Ανήκουν σε όλους μας. Και η ευθύνη για τη διατήρησή τους βαραίνει τον καθένα ξεχωριστά.

Ας κάνουμε, λοιπόν, ένα βήμα αυτοκριτικής και αλλαγής. Ας επιλέξουμε την ευθύνη αντί της αδιαφορίας και την αρμονική συνύπαρξη αντί της καταστροφής. Γιατί η πόλη που θέλουμε να έχουμε αύριο διαμορφώνεται από τις πράξεις που επιλέγουμε σήμερα.