ΘΕΑΤΡΙΚΟ ΕΡΓΑΣΤΗΡΙ ΓΙΑΝΝΙΤΣΩΝ

30 χρόνια φορέας δράσης και δημιουργίας

Το ΘΕΓ είναι μια κοιτίδα πολιτισμού που δραστηριοποιείται στην πόλη των Γιαννιτσών τουλάχιστον 30 χρόνια. Κάθε χρόνο ανεβάζει ένα και μερικές φορές δύο θεατρικά έργα και οργανώνει μαθήματα θεατρικής επαφής/παιδείας. Φιλοξενεί και άλλες καλλιτεχνικές δράσεις από άλλες πόλεις.
Στην μικρή σκηνή του, κάπου εκεί στην Μαδύτου στα Γιαννιτσά, παρακολουθήσαμε εξαιρετικές θεατρικές παραστάσεις. Γελάσαμε, αλλά κυρίως συγκινηθήκαμε και αναλογιστήκαμε πόσο σημαντικό είναι το θέατρο και η υποκριτική τέχνη, όταν μάλιστα σε κάνει να συζητάς για το έργο μήνες μετά την παρουσίασή του. Αυτό είναι το Θεατρικό Εργαστήρι Γιαννιτσών. Ένας ολόκληρος κόσμος, γεμάτος φώτα, κουστούμια, μουσικές και ωραίους ανθρώπους…
Ο Βασίλης Δεμιρτζόγλου, είναι ένας κρίκος αυτής της ομάδας. Είναι ένας άνθρωπος που συνδυάζει πολλά θεατρικά στοιχεία. Μαθητής μου είπε, δεν άντεχε το διάβασμα στο σχολείο. Αλλά αγαπούσε τα κόμικς και το σκάκι, που τελικά τον βοήθησε εντελώς τυχαία να βρεθεί στο θεατρικό σανίδι. Με πτυχίο και μεταπτυχιακό στον Πολιτισμό έφτασε σήμερα να είναι ο σκηνοθέτης, αλλά και ηθοποιός αυτής της ομάδας που μας χαρίζει κάθε χρόνο με την πρέπουσα σοβαρότητα και γνώση εξαιρετικές παραστάσεις.
Αγαπημένος του συγγραφέας ή σκηνοθέτης: «Όλοι όσοι γράφουν καλά, με συγκινούν και συνδέομαι μαζί τους μέσω του έργου τους» δηλώνει, ενώ θαυμάζει τη σκηνοθεσία της Κατερίνας Ευαγγελάτου στον Άμλετ του Σαίξπηρ, του Πίτερ Μπρουκ σε μονόπρακτα του Μπέκετ, του Δήμου Αβδελιώδη στο έργο του Βιζυηνού «Το μόνον της ζωής του ταξείδιον», του Νίκου Κουμαριά στην «Αποκριά» που ήταν και δικό του κείμενο.
Συζητήσαμε για θέατρο και υποκριτική και για το Θεατρικό Εργαστήρι Γιαννιτσών. Φοβάται μου είπε, τον θάνατο, τις αρρώστιες και τους αποχωρισμούς. Κι ενώ οι ανησυχίες του έχουν να κάνουν με τις ανισότητες, την αδικία, τη φτώχεια, την εκδίωξη ή τον αποκλεισμό από την ομάδα, στο θέατρο τον φοβίζει το ψεύτικο.

Τι είναι σήμερα το ΘΕΓ μετά από τόσα χρόνια παρουσίας; Πώς θα περιέγραφες την ομάδα; Ποιοι είναι σήμερα οι στόχοι της;
Σήμερα, 30 χρόνια μετά, το ΘΕΓ εξακολουθεί να παραμένει ένα ζωντανό πολιτιστικό κύτταρο στην πόλη, ένας φορέας δράσης και δημιουργίας, ένας χώρος συνύπαρξης και έκφρασης των ανθρώπων. Αν μπορούσα να περιγράψω με κάποιον τρόπο την ομάδα, θα έλεγα ότι πρόκειται για μια ενότητα, μια συνύπαρξη ατόμων με διαφορετικές αντιλήψεις, εμπειρίες, σκέψεις, κουλτούρα, και νοοτροπία που προσπαθεί και στις περισσότερες περιπτώσεις το καταφέρνει, να συνεργάζεται με αλληλοσεβασμό. Αυτός ο στόχος πρέπει να είναι διαρκής και αδιαπραγμάτευτος κατά την άποψή μου. Οι στόχοι του Εργαστηρίου και σήμερα παραμένουν αυτοί που ήταν πάντα. Να παρουσιάζει καλοδουλεμένες παραστάσεις που θα σέβονται την ομάδα που τις δημιουργεί και το κοινό που θα έρθει να τις παρακολουθήσει.

Το εργαστήρι έχει παρουσιάσει ομολογουμένως δύσκολα θεατρικά έργα με απαιτήσεις για τους ηθοποιούς του. Το κοινό σας αγάπησε. Πώς προέκυψε αυτή δύσκολη κουλτούρα στην επιλογή των έργων; Πόσες δυσκολίες συναντήσατε;
Η επιλογή των έργων γίνεται, κυρίως, με γνώμονα την πραγματικότητα που ζούμε, τη σύνδεσή τους με τον χωροχρόνο μας, δηλαδή αν μπορεί με κάποιο τρόπο να μιλήσει στην εποχή μας ένα θεατρικό έργο, με το τι μας συγκινεί και μας κινητοποιεί σαν ομάδα, καθώς και με γνώμονα τον κόσμο, τι του λείπει, ποια είναι η ανάγκη του κοινού. Και αυτήν ακριβώς την ανάγκη προσπαθείς να την αφουγκραστείς και να την ικανοποιήσεις. Το κοινό είχε ανάγκη το λόγο του Γκολντόνι, του Μπρεχτ, του Μολιέρου και άλλων. Είχε ανάγκη να του μιλήσεις για τον φασισμό, για το όνειρο, για την ελπίδα, για την υποκρισία, για την ανάγκη να γίνει ο κόσμος λίγο καλύτερος, είχε ανάγκη να δει να γίνεται έκφραση ο προβληματισμός του, για το αν τελικά μπορεί να σωθεί αυτός ο κόσμος. Όσον αφορά τις δυσκολίες που συναντήσαμε, είναι φυσικό όταν αποφασίζεις να απευθυνθείς σ’ ένα κοινό, το οποίο επιθυμείς να σε ακούσει, να σε σεβαστεί, να σε παρακολουθήσει, να το κερδίσεις, οφείλεις πρώτα να το ακούσεις εσύ, να το καταλάβεις, να το εμπιστευθείς. Όταν παρουσιάζεις στο κοινό ένα κλασικό έργο, ουσιαστικά γίνεσαι ο διαμεσολαβητής ανάμεσα σε κοινό και συγγραφέα. Οφείλεις να φέρεις με σεβασμό το λόγο του συγγραφέα στη γλώσσα του κοινού που θα σε παρακολουθήσει και αυτή η ευθύνη απέναντι σε κάθε πλευρά είναι ίσως μία από τις δυσκολίες που συναντούμε.

Πώς βιώνει η ομάδα την χημεία μεταξύ των μελών της και την διαδικασία στις πρόβες;
Η ομάδα λειτουργεί ως μία ενότητα ανθρώπων που άλλοτε διαφωνούν, άλλοτε συμφωνούν, άλλοτε συγκρούονται, σέβονται ο ένας τον άλλον, βοηθούν και στηρίζονται μεταξύ τους. Καθοδηγούνται πάντα από το πάθος τους για το θέατρο και επικεντρώνονται σ΄ έναν κοινό στόχο, που δεν είναι άλλος από την υπηρεσία του θεάτρου και κατ΄ επέκταση την επίτευξη της κάθε παράστασης.

Το ΘΕΓ έχει αφήσει πραγματικά εποχή για συγκεκριμένες παραστάσεις.
Η πρόσφατη παράσταση με τον τίτλο «ΤΟ ΣΗΜΑΔΙ» ήταν βαθιά συγκινητική, όχι μόνο για την απουσία της συγγραφέα Άννας Μικροπούλου, αλλά και γιατί η ιστορία αφορά την 14η Σεπτέμβρη του 1944 των Γιαννιτσών και την εκτέλεση από τους Γερμανούς και τους συνεργάτες τους στον Ομαδικό Τάφο. Πόσο σε δυσκόλεψε αυτή η σκηνοθεσία;
Η συνάντησή μας με την Άννα Μικροπούλου και το βιβλίο της ήταν πραγματικά μια δύσκολη αλλά και λυτρωτική εμπειρία. Σε τεχνικό επίπεδο δεν με δυσκόλεψε ιδιαίτερα. Αυτό που με δυσκόλεψε περισσότερο στη σκηνοθεσία, αλλά και στη δραματουργία (στην δραματουργία κομβικής σημασίας ήταν η συμβολή της Ειρήνης Κοσμίδου) ήταν να καταφέρουμε να σεβαστούμε την ιστορία των ανθρώπων που βίωσαν τα συγκεκριμένα γεγονότα. Ο βασικός μας στόχος σε αυτή την κατεύθυνση ήταν να κρυφτούμε, ν’ αποσυρθούμε από τα φώτα της θεατρικής σκηνής για να εμφανιστούν στο προσκήνιο, να υπάρξουν, να ζωντανέψουν οι ήρωες της ιστορίας της φρικτής εκείνης περιόδου όπως παρουσιάζονται στο βιβλίο της Άννας.

Πώς επιλέγονται τα έργα και τι περιμένετε από το κοινό όταν αποφασίζεται κάποιο έργο που θα ανεβάσετε;
Η διαδικασία επιλογής των έργων είναι κατά κύριο λόγο συλλογική και ερευνητική. Δηλαδή είναι και ένα είδος σπουδής στις διάφορες θεατρικές εποχές και θεατρικές τεχνοτροπίες, στους συγγραφείς και το έργο τους, αλλά και στον τρόπο γραφής τους. Από το κοινό περιμένουμε να έρθει και να δει τις παραστάσεις μας. Κι αφού έρθει, προσδοκούμε κάθε φορά να ανταποκριθούμε στην επιθυμία του θεατή να εκφραστεί μέσα από αυτές. Να γίνει ενεργός, συμμέτοχος, κατά την ώρα των παραστάσεων, αλλά και μετά από αυτές. Οι παραστάσεις είναι κατά κάποιο τρόπο συλλογική υπόθεση. Των συντελεστών της παράστασης, των ηθοποιών, αλλά και των θεατών. Επιπλέον, επιδιώκουμε να μας αγαπήσει ξανά και ξανά και να ισχυροποιήσουμε ξανά τη σχέση που έχουμε δημιουργήσει όλα αυτά τα χρόνια.

Ποιες θα έλεγες πως είναι οι μεγαλύτερες προκλήσεις που αντιμετώπισε η ομάδα μέχρι σήμερα;
Νομίζω πώς η μεγαλύτερη πρόκληση που έχει να αντιμετωπίσει η κάθε ομάδα είναι να παραμείνει ομάδα. Εμείς στο ΘΕΓ δεν θα μπορούσαμε να αποτελούμε εξαίρεση. 30 χρόνια έχουν περάσει και μέσα σε αυτά η ομάδα ήταν πάντα ανοιχτή σε νέα μέλη. Αυτό σημαίνει ότι έχουν περάσει, έχουν συνυπάρξει, έχουν καταθέσει την ψυχή τους, πολλοί άνθρωποι από τη σκηνή μας, από το Διοικητικό Συμβούλιο, από τα παρασκήνια, από τα έδρανα ως σταθεροί θεατές (και αυτοί αποτελούν μέλη της ομάδας), οπότε διαρκώς επανασυστήνεται και η συνοχή της είναι υπό μία συνεχή επαναδιαπραγμάτευση. Αυτή η διαδικασία αποτελεί τη μεγαλύτερη πρόκληση. Πρόκληση στο να μη διασπαστεί η ενότητα, στο να παραμείνουμε μονάδα, στο να διατηρηθεί η ακεραιότητα του σώματος, διατηρώντας υγιή τόσο τα μέλη του, όσο και την κεφαλή του που δεν είναι άλλη από το ίδιο το θέατρο ως αξία. Και για να είμαι ειλικρινής, θεωρώ ότι ο Θεός του θεάτρου, 30 χρόνια τώρα, μας έχει βοηθήσει να τα καταφέρουμε.

Η διαδικασία της πρόβας λένε κάποιοι είναι ψυχοθεραπεία. Υπάρχουν μέλη του θεατρικού εργαστηρίου που μετέχουν χρόνια. Πόσο δύσκολη ήταν αυτή η πορεία μέχρι σήμερα; Και ποιο είναι το όραμα σας από δω και πέρα;
Εφόσον κάποιοι λένε ότι είναι ψυχοθεραπεία, θα απαντήσω σ΄ αυτή τη βάση, σύμφωνα, όμως, με τον τρόπο που την αντιλαμβάνομαι, ως μέλος του θεατρικού εργαστηρίου, είτε ως σκηνοθέτης είτε ως ηθοποιός. Η πορεία αυτή είναι τόσο δύσκολη όσο είναι και η διαδικασία της ψυχοθεραπείας. Χρειάζεται δύναμη, αποφασιστικότητα, συνέπεια, εντιμότητα, γενναιότητα και ειλικρίνεια. Ως προς το όραμά μας, αυτό δεν είναι άλλο από το να παραμείνουμε ένας υγιής οργανισμός που θα συνεχίσει να δημιουργεί καλοδουλεμένες παραστάσεις.

Τι ετοιμάζει για την επόμενη παράσταση το ΘΕΓ; Μετά την ΔΩΔΕΚΑΤΗ ΝΥΧΤΑ του Σαίξπηρ (παρουσιάσατε μια εξαιρετική δουλειά) τι έρχεται;
Τα τμήματα ενηλίκων του ΘΕΓ θα παρουσιάσουν το έργο της Χρύσας Σπηλιώτη «Ποιος ανακάλυψε την Αμερική;» σε σκηνοθεσία του Παναγιώτη Ματζίρη και τον χειμώνα το έργο «Que Sera, Sera» του Θανάση Τριαρίδη σε σκηνοθεσία του Δημήτρη Σγουρέλη.