Ο Πρόδρομος και ο Γιάννης Ξανθόπουλος μιλούν για τον πρωταθλητισμό, τη Μέθοδο Παυλίδη, τον επαγγελματικό προσανατολισμό και μια σχέση ζωής που εξελίχθηκε σε δημιουργική συνεργασία.

Δύο αδέλφια, δύο διαφορετικές επιστημονικές διαδρομές και μια κοινή αφετηρία: ο αθλητισμός και το βουνό. Ο Πρόδρομος και ο Γιάννης Ξανθόπουλος μεγάλωσαν μέσα στον Φ.Ο.Ο.Γ., γνώρισαν από μικροί τις απαιτήσεις του πρωταθλητισμού στο σκι και έμαθαν τι σημαίνουν πειθαρχία, επιμονή και συνεργασία. Χρόνια αργότερα, οι ίδιες αξίες εξακολουθούν να τους συνοδεύουν και στην επαγγελματική τους πορεία. Σήμερα μιλούν στο myPoint για τη δουλειά τους στον χώρο της Ειδικής Αγωγής, τη Μέθοδο Παυλίδη, τον επαγγελματικό προσανατολισμό, τη μεταξύ τους συνεργασία, αλλά και για όσα τους δίδαξε μια ζωή γεμάτη αθλητισμό, οικογένεια και κοινές εμπειρίες.

Σήμερα δραστηριοποιείστε μαζί σε έναν ιδιαίτερο επαγγελματικό χώρο. Τι ακριβώς κάνετε και πώς προέκυψε η επιλογή να ακολουθήσετε αυτή την κατεύθυνση;

Δραστηριοποιούμαστε πάνω από μια δεκαετία στον χώρο της Ειδικής Αγωγής, ως ιδιοκτήτες και διαχειριστές του Dyslexia Centers – Pavlidis Method στα Γιαννιτσά. Πρόκειται για ένα από τα 57 αντίστοιχα κέντρα του μεγαλύτερου δικτύου κέντρων ειδικών θεραπειών, το οποίο ιδρύθηκε από τον παγκοσμίου φήμης και εμβέλειας καθηγητή Μαθησιακών Δυσκολιών και εφευρέτη Γεώργιο Θ. Παυλίδη. Με το πέρας των χρόνων, στο γραφείο μας έχει συσταθεί μια άριστη επαγγελματική ομάδα από νέους επιστήμονες διαφόρων ειδικοτήτων, η οποία αναλαμβάνει τη διάγνωση και αντιμετώπιση μαθησιακών δυσκολιών (Δυσλεξία, Δυσορθογραφία, Δυσαναγνωσία, Δυσγραφία, Δυσαριθμησία). Επιπλέον αναλαμβάνουμε περιπτώσεις Λογοθεραπείας, Εργοθεραπείας και Ψυχοθεραπείας. Η επιλογή να εμπλακούμε στον συγκεκριμένο χώρο έγινε με απόλυτη συνείδηση έπειτα από προσωπική πρόταση που μας έκανε ο καθηγητής, αλλά και σημαντικό ρίσκο, καθώς οι γονείς μας ήταν εργαζόμενοι στον δημόσιο τομέα, συνεπώς δεν είχανε ούτε αυτοί αλλά ούτε εμείς κάποια σχετική εμπειρία με τις απαιτήσεις και τις προκλήσεις του ιδιωτικού τομέα, όπως και το γεγονός ότι εγώ προσωπικά αποφάσισα να ακολουθήσω μια εντελώς αντίθετη διαδρομή από αυτή που οι περισσότεροι επιδιώκουν. Από τον δημόσιο τομέα που απασχολούμουν για επτά έτη ως δάσκαλος σε δημοτικά σχολεία, σε ειδικό παιδαγωγό στον ιδιωτικό τομέα.

Η Μέθοδος Παυλίδη αποτελεί βασικό κομμάτι της δουλειάς σας. Τι είναι, με απλά λόγια, και σε ποιους ανθρώπους μπορεί να προσφέρει ουσιαστική βοήθεια;

Αναφορικά με τη μέθοδο Παυλίδη μπορεί ο καθένας να επισκεφθεί την ιστοσελίδα https://dyslexiacenters.gr και να ενημερωθεί λεπτομερώς τόσο για τον καθηγητή Γεώργιο Παυλίδη, τη διαγνωστική μέθοδο αλλά και την αντιμετώπιση, τα κέντρα μας και τις υπηρεσίες που παρέχουμε.

Ο πατέρας σας έχει συνδέσει τη δική του πορεία με τον Φ.Ο.Ο.Γ. και σήμερα είναι πρόεδρος του συλλόγου. Μεγαλώνοντας σε ένα τέτοιο περιβάλλον, το βουνό και ο αθλητισμός ήταν σχεδόν μονόδρομος ή υπήρξε κάποια στιγμή που το επιλέξατε πραγματικά μόνοι σας;

Πράγματι, ο πατέρας μου είναι συνυφασμένος με τον σύλλογο, μέσω της μακρόχρονης πορείας του τα τελευταία 23 έτη. Αυτό που δεν ξέρουν οι περισσότεροι, είναι ότι έχουν περάσει από το τιμόνι του συλλόγου πολύ αξιόλογοι άνθρωποι με τεράστια προσφορά, ένας εκ των οποίων είναι και η μητέρα μου (Παπαδοπούλου Τασούλα). Στη θητεία της, ο σύλλογος είχε τον μεγαλύτερο αριθμό αθλητών και τις περισσότερες διακρίσεις και ανέβαζε κάθε Σαββατοκύριακο 2 γεμάτα λεωφορεία και αρκετό επιπλέον κόσμο που συνόδευε με τα αυτοκίνητά του. Βέβαια μιλάμε και για εποχές που υπήρχαν άλλες οικονομικές δυνατότητες. Με τα ερεθίσματα αυτά, ο αθλητισμός ήταν και εξακολουθεί να είναι καθημερινότητα, αλλά και επιλογή μας. Αν και σε πιο νεαρή ηλικία, σίγουρα υπήρχαν στιγμές που βγάζαμε κάποια αντίδραση, λόγω κόπωσης. Ο πρωταθλητισμός για όσους γνωρίζουν, απαιτεί σημαντικές θυσίες, κυρίως χρόνου και στιγμών από παρέες, που όντας έφηβος τις αποζητάς, ωστόσο μας έχει προσφέρει μοναδικές στιγμές, εμπειρίες και εικόνες.

Τι θυμάστε πιο έντονα από τα χρόνια του πρωταθλητισμού; Τις διακρίσεις, τις προπονήσεις, τα ταξίδια, τις ήττες ή κάτι εντελώς διαφορετικό;

Αν και όλα έχουν την αξία τους, πιο έντονα χαράζονται στη μνήμη οι θετικές εμπειρίες. Αυτό που κρατάμε περισσότερο είναι τα πρόσωπα που έχουμε γνωρίσει μέσα από τις αθλητικές μας διαδρομές και οι εμπειρίες που έχουμε αποκομίσει από τα ταξίδια στο εξωτερικό είτε για προπονήσεις είτε για συμμετοχή σε διεθνείς και ευρωπαϊκούς αγώνες.

Υπάρχει κάτι που σας δίδαξε ο πρωταθλητισμός και αναγνωρίζετε σήμερα καθημερινά στον τρόπο που εργάζεστε; Πειθαρχία, επιμονή, διαχείριση της αποτυχίας, ανταγωνισμός;

Αδιαμφισβήτητα ο πρωταθλητισμός μας έχει επηρεάσει σε σημαντικό βαθμό και βοήθησε να διαμορφώσουμε τον χαρακτήρα μας, αλλά και να αναπτύξουμε μια γενικότερη αντίληψη των πραγμάτων, στον τρόπο που ερμηνεύουμε τους ανθρώπους με τους οποίους αλληλοεπιδρούμε. Εξίσου μας έχει βοηθήσει και στη δουλειά μας σε τομείς όπως η οργάνωση, ο αυτοέλεγχος και ιδίως στην επικοινωνία.


Ως αδέλφια και συναθλητές υπήρχε μεταξύ σας ανταγωνισμός; Θέλατε να κερδίζετε ο ένας τον άλλον ή λειτουργούσατε περισσότερο σαν ομάδα; Και έχει μεταφερθεί κάτι από εκείνη τη σχέση στη σημερινή σας συνεργασία;


Ως αδέλφια δεν είχαμε ανταγωνισμό ποτέ. Αντιθέτως πάντοτε προσπαθούσαμε και συνεχίζουμε κατ’ αυτόν τον τρόπο να προβάλλουμε ο ένας τις επιτυχίες του άλλου και να αλληλοϋποστηριζόμαστε. Και στον αθλητισμό ίσχυε ο ίδιος κανόνας για εμάς, κόντρα σε καλοθελητές που κατά καιρούς προσπάθησαν να μας φέρουν τον έναν απέναντι στον άλλο. Αυτό που αναπτύξαμε ήταν ο συναγωνισμός, ο οποίος μας ωθούσε στο να βελτιωνόμαστε διαρκώς. Αυτό είναι κάτι που το κρατάμε και σήμερα και νομίζω μας χαρακτηρίζει. Πολλοί μάλιστα μας έχουν στο νου τους ως δίδυμους, ενώ δεν είμαστε και άλλοι μας αποκαλούν είτε «Διόσκουρους» είτε «Αφοί Ξανθόπουλοι». Νομίζω αυτό μιλάει από μόνο του για τη σχέση μας.

Αν είχατε απέναντί σας έναν 17χρονο που δεν ξέρει ακόμη τι θέλει να κάνει στη ζωή του, ποια θα ήταν η μία συμβουλή που θα του δίνατε;

Αυτό που θα μου επέτρεπα να του μεταφέρω, είναι να προσπαθήσει στην πορεία της ζωής του να έχει δίπλα του ανθρώπους που βγάζουν τον καλύτερο εαυτό του, να φροντίζει το σώμα του και την ψυχή του και να έχει πίστη. Αυτή η λέξη τα τελευταία χρόνια με εκφράζει απόλυτα. Πίστη με την έννοια που θέλει ο καθένας από εμάς να την αποδώσει, σε πρόσωπα, θεσμούς, θρησκεία, διαδικασίες. Μέσα από την πίστη γεννιέται το όραμα και μέσα από το όραμα η θέληση για προσπάθεια. Τέλος, θα του έλεγα να μην φοβάται τις αποτυχίες, καθώς είναι μέρος της ανάπτυξης και εξέλιξης του ανθρώπου.

Προκριματικοί αγώνες – Σέλι 2003