ΑΚΗΣ ΠΟΛΥΖΟΣ

Ένας δικός μας άνθρωπος πίσω από τις κάμερες του Maestro

Ο Άκης Πολύζος γεννήθηκε το 1987 στα Γιαννιτσά. Βρέθηκε στην Αθήνα για να σπουδάσει φωτογραφία κι έφτασε να σκηνοθετεί δυο ταινίες μικρούς μήκους, το «Άλλοθι» του 2010 και την «Συνθήκη 10/60» για την οποία και βραβεύτηκε το 2013 στο Φεστιβάλ Δράμας, με το βραβείο πρωτοεμφανιζόμενου σκηνοθέτη «Ντίνος Κατσουρίδης». Με την δουλειά του αυτή ταξίδεψε σε παγκόσμια Φεστιβάλ και η προβολή τους έφτασε μέχρι το Λος Άντζελες.

Σήμερα έχει να επιδείξει εξαιρετική δουλειά σε ταινίες και τηλεοπτικές σειρές, αλλά και πολύ γνωστές διαφημίσεις. Το όνομά του μπήκε στους τίτλους ταινιών όπως το ΛΟΥΦΑ ΚΑΙ ΠΑΡΑΛΑΓΗ ή ο ΗΛΙΑΣ ΤΟΥ 16ου και ΟΙ ΙΠΠΕΙΣ ΤΗΣ ΠΥΛΟΥ, ενώ βρέθηκε και σε σειρές της μικρής οθόνης όπως τα Άγρια Παιδιά. Η συνεργασία του με τον Χριστόφορο Παπακαλιάτη ξεκίνησε από το «Τέσσερις». Κι όπως λέει ο ίδιος όταν ξεκινήσαμε μαζί ήταν ο Χριστόφορος, εγώ κι ένα σενάριο…!!!
Βρεθήκαμε στα γυρίσματα του 4ου κύκλου του Μαέστρο, μια σειρά που αγαπήθηκε πολύ τόσο στην Ελλάδα, όσο και στο εξωτερικό μέσα από την προβολή της στο Netflix. Του έκλεψα λίγο χρόνο από την ξεκούραση του και τον ευχαριστώ γι’ αυτό. Ο Άκης είναι ένας νέος άνθρωπος που δεν σταματάει να δημιουργεί και να ονειρεύεται έχοντας στο πίσω μέρος του μυαλό του τον τόπο του. Μετά την ταινία του ΛΟΥΔΙΑΣ, ετοιμάζει την δεύτερη δουλειά του με θέμα τα Μυστικά του Βάλτου…

Πώς προέκυψε η σκηνοθεσία στη ζωή σου; Και πόσο τελικά την αγαπάς;

Η σκηνοθεσία μπήκε στη ζωή μου πολύ νωρίς, πριν καν τη σκεφτώ ως επάγγελμα. Από μικρός η φαντασία μου ταξίδευε. Ζωγράφιζα και αγαπούσα τις ιστορίες, αυτές που μου έλεγε ο παππούς μου στο χωριό, αυτές που άκουγα στην ταβέρνα μας. Όταν είδα για πρώτη φορά πώς γυρίζεται μια ταινία, το making of, κάτι κλείδωσε μέσα μου. Ήμουν 15 και κατάλαβα ότι αυτό θέλω να κάνω.
Την σκηνοθεσία την αγαπώ γιατί παραμένει ζωντανή και ρευστή. Κάθε μέρα είναι διαφορετική, κάθε δουλειά, μου μαθαίνει κάτι καινούργιο. Είτε πρόκειται για μια πολύ προσωπική ιστορία, όπως ο ΛΟΥΔΙΑΣ, είτε για μια μεγαλύτερη παραγωγή με πολλούς ανθρώπους και ευθύνες, η ουσία παραμένει πάντα η ίδια. Να συντονιστεί μια ομάδα ανθρώπων γύρω από ένα κοινό όραμα και να ειπωθεί μια ιστορία με ειλικρίνεια.

Νέα σεζόν Maestro. Πολύχρονη συνεργασία σε όλες τις δουλειές του σχεδόν με τον Χριστόφορο Παπακαλιάτη. Πώς εξελίσσεται αυτή η κοινή σας πορεία μέχρι σήμερα και με τόσες επιτυχίες;

Η συνεργασία μου με τον Χριστόφορο ξεκίνησε πριν από περίπου δεκαπέντε χρόνια. Από τότε μέχρι σήμερα έχει εξελιχθεί σε κάτι πολύ παραπάνω από μια επαγγελματική σχέση. Είναι φίλος μου και ένας άνθρωπος που εκτιμώ βαθιά.
Αυτό που κάνει τη συνεργασία μας να λειτουργεί είναι η εμπιστοσύνη και η κατανόηση. Υπάρχει χώρος, ο ένας αφήνει τον άλλο να αναπνεύσει δημιουργικά. Δεν χρειάζεται να εξηγούνται τα πάντα, υπάρχει ένας κοινός κώδικας επικοινωνίας ανάμεσα μας. Οι επιτυχίες δεν είναι ο στόχος, είναι η απόδειξη ότι αυτός ο τρόπος δουλειάς μεταξύ μας λειτουργεί. Και γι’ αυτό συνεχίζουμε, από δουλειά σε δουλειά, μέχρι και σήμερα.

Τα τελευταία χρόνια εντυπωσιακές δουλειές από τους ανθρώπους της γενιάς σου, ταινίες απενοχοποιημένες, με συμπερίληψη κάθε χαρακτήρα, με μηνύματα για την κοινωνία και την ανθρωπιά, με αλήθειες. Πιστεύεις ότι κάτι έχει αλλάξει ή ακόμη είμαστε συντηρητική κοινωνία;

Νομίζω ότι η τέχνη συχνά προηγείται της κοινωνίας. Ανοίγει δρόμους, φέρνει θέματα στο προσκήνιο, αλλά η κοινωνία αργεί να ακολουθήσει. Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν αλλάζει, απλώς αλλάζει πιο αργά, με χρονοκαθυστέρηση. Αν θυμηθεί κανείς, ότι πριν από είκοσι χρόνια ένα gay φιλί σε σειρά του Χριστόφορου οδήγησε σε πρόστιμο από το ΕΣΡ, και το συγκρίνει με το σήμερα, η διαφορά είναι τεράστια. Στο Maestro είχα την τύχη να σκηνοθετήσω ερωτικές σκηνές ανάμεσα στα δύο αγόρια με ένα βλέμμα ακομπλεξάριστο, γνωρίζοντας ότι δεν θα “αφοριστώ” γι’ αυτό.
Άρα ναι, παραμένουμε σε πολλά επίπεδα μια συντηρητική κοινωνία. Αλλά έχουν γίνει βήματα προς τη σωστή κατεύθυνση. Και το σημαντικό είναι ότι πλέον αυτές οι ιστορίες μπορούν να ειπωθούν με ειλικρίνεια και ανθρωπιά, όχι ως πρόκληση, με στόχο να σοκάρουν, αλλά ως κάτι αυτονόητο.

Το Maestro μάγεψε το κοινό και αγοράστηκε από παγκόσμια πλατφόρμα προβολής. Πώς διαχειριστήκατε αυτή την επιτυχία; Γιατί νομίζεις ότι έγινε και που ανεβαίνει ο πήχης τώρα;

Η διεύρυνση του κοινού σε παγκόσμια εμβέλεια, είναι ευχής έργον για κάθε δημιουργό. Το να ταξιδεύει μια δουλειά πέρα από τα σύνορα μας και να βρίσκει θεατές που δεν μοιράζονται απαραίτητα την ίδια κουλτούρα, αλλά νιώθουν τα ίδια πράγματα είναι κάτι πολύ συγκινητικό.
Ταυτόχρονα όμως, αυτή η επιτυχία αλλάζει και το πλαίσιο. Ξαφνικά δεν συγκρίνεσαι μόνο με τη εγχώρια παραγωγή, αλλά με μια παγκόσμια αγορά, με σειρές και παραγωγές από όλο τον κόσμο. Αυτό φέρνει μεγαλύτερη πίεση και απαιτεί μεγαλύτερη ακρίβεια σε κάθε επίπεδο.
Πιστεύω ότι το Maestro λειτούργησε γιατί άγγιξε θέματα που μας αφορούν όλους, σχέσεις, αγάπη, ενοχές, όλα δοσμένα μέσα από το πρίσμα της ψυχαγωγίας. Δεν προσπάθησε να «εξηγήσει» την Ελλάδα, την άφησε να υπάρξει. Σίγουρα η ομορφιά του τόπου έπαιξε τον ρόλο της.
Ο πήχης, για μένα, δεν αλλάζει. Παραμένει πάντα πάνω από το κεφάλι μας. Και σε κάθε δουλειά χρειάζεται η ίδια προσπάθεια για να τον φτάσουμε, αν όχι να τον ξεπεράσουμε.

Η πορεία σου είναι γεμάτη βραβεία σε προσωπικές σου δουλειές. Τι ονειρεύεσαι για το επαγγελματικό σου μέλλον;

Τα βραβεία από μόνα τους δεν παίζουν ουσιαστικό ρόλο, εκτός αν σου δίνουν τη δυνατότητα να κάνεις την επόμενη δουλειά. Για μένα αυτό έχει σημασία.
Λατρεύω τη δουλειά μου και το μόνο που πραγματικά ονειρεύομαι είναι να μπορώ να τη συνεχίσω. Να κάνω γύρισμα, είτε πρόκειται για σειρά, είτε για ταινία, είτε ακόμα και για διαφήμιση. Κάθε μου προσπάθεια αφορά αυτό, να βρίσκομαι στο σετ και να αφηγούμαι ιστορίες.
Στην Ελλάδα δεν είναι δεδομένο ότι μπορείς να κάνεις αυτή τη δουλειά συνεχόμενα. Μια λάθος κίνηση μπορεί εύκολα να σου στερήσει αυτή τη δυνατότητα. Γι’ αυτό και ο στόχος μου για το μέλλον είναι ξεκάθαρος, να κάνω ταινίες για τον κινηματογράφο, σειρές για την τηλεόραση και να συνεχίσω να δουλεύω με συνέπεια και ειλικρίνεια.

Τι γίνεται με την ταινία σου ΛΟΥΔΙΑΣ και πόσο εφικτό είναι να γυριστούν τα Μυστικά του Βάλτου;

Ο ΛΟΥΔΙΑΣ μετά την πρεμιέρα του στη Δράμα και τις προβολές του σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη συνεχίζει την πορεία του στο εσωτερικό, μέσο του “Η Δράμα Ταξιδεύει” αλλά και στο εξωτερικό. Ήδη έχει προβληθεί στo Los Angeles (Hollywood Short Fest) και τις επόμενες μέρες θα παρουσιαστεί στη Νέα Υόρκη (New York Indie Shorts Awards). Ελπίζω αυτή ο πορεία να συνεχίσει και να την δει όσο το δυνατόν περισσότερος κόσμος στην αίθουσα. Για το μέλλον, θα ήθελα να βρει τον δρόμο του και σε κάποια πλατφόρμα ή κανάλι, αλλά είναι ακόμη νωρίς για να μιλήσουμε συγκεκριμένα.

Τα Μυστικά του Βάλτου είναι ένα εξαιρετικά απαιτητικό πρότζεκτ σε επίπεδο παραγωγής. Δεν είμαι σίγουρος πότε και με ποιους όρους θα μπορούσε να υλοποιηθεί, δεδομένης της ελληνικής αγοράς. Είναι όμως εκεί, σχεδόν έτοιμο, και περιμένει. Μεγάλες παραγωγές, όπως “Η Μεγάλη Χίμαιρα”, ανοίγουν τον δρόμο σε έργα αυτής της κλίμακας.

Ο χώρος του θεάματος αλλά και πίσω από τις κάμερες
εντυπωσιακός. Τι είναι αυτό που λατρεύεις στην μεγάλη οθόνη και τι μπορείς να μας αποκαλύψεις για την συνέχεια του Maestro;

Ο χώρος του θεάματος είναι απαιτητικός. Τίποτα δεν είναι εύκολο ή δεδομένο. Υπάρχει πίεση, πολύ προσπάθεια και σκληρή δουλειά πίσω και μπροστά από τις κάμερες. Όποιος θέλει να ασχοληθεί ελπίζοντας σε κάτι φανταχτερό και εύκολο θα βρεθεί προ εκπλήξεως.

Αυτό που λατρεύω στο σινεμά και γενικότερα στην δραματουργία, είναι ο κόσμος που χτίζεις. Για λίγο καιρό ζεις μέσα του. Στον ΛΟΥΔΙΑ έζησα ξανά για λίγο στην Ελλάδα των ’90s, στο Maestro έζησα σε ένα μικρό νησί και γνώρισα τους ανθρώπους του. Αυτή η μετατόπιση, το να κατοικείς δηλαδή έστω και για λίγο σε μια άλλη πραγματικότητα, είναι κάτι μοναδικό.

Όσο για τη νέα σεζόν του Maestro, δεν μπορώ να αποκαλύψω πολλά. Αυτό που μπορώ να πω είναι ότι η ιστορία συνεχίζεται και δεν θα απογοητεύσει. Οι αγαπημένοι ήρωες επιστρέφουν, νέοι χαρακτήρες μπαίνουν δυναμικά, και τα γεγονότα της πρώτης σεζόν εξακολουθούν να στοιχειώνουν τους πρωταγωνιστές. Η σειρά έρχεται να κλείσει όλους τους ανοιχτούς λογαριασμούς και να δώσει ένα συνταρακτικό φινάλε.